24.08.2026

Mağlup oldum dostum.

Son kez güvenli limanıma yani aileme sığınmayı deneyeceğim.

Eğer Allah’ın bana biçtiği ömür bitmediyse bu beladan da yırtarım.

Ancak rızık bittiyse, yollar kapandıysa, alacak nefesimiz tükenmeye yüz tuttuysa artık mücadele etmek nafiledir.

Söz verdiğim gibi kellemi teslim edeceğim kadere.

Bu mücadele Sevr ile bitecekse, kendi hayatımın Mustafa Kemal’i olamayacaksam eğer, onurlu bir vedadır bana düşen. Gerçi mücadelem günaha batmasaydı Mavi’nin de bireysel Zafer Bayramı olabilirdi.

İmanla, inançla ve azimle çıktığın bir yolda, Mavi gibi hezimet yaşama ihtimalin yoktur güzel dostum. Yenilsen bile, ölsen bile, emin olduğun doğru bildiğin yolda ölürsün. Verdiğin o can boşa gitmemiştir. Döktüğün ter, gözyaşı ve kan kutsaldır. Emeğin hayırlıdır. Aman dilemezsin savaşı kaybedince. Al canımı bre kahpe, dersin gözlerinin içine içine bakarak.

İnsanı insan yapan nedir diye sormuştum. Biliyorum artık… Şeref, namus ve haysiyet.

Bunlar olmadan ne para kurtarır insanı ne sağlık ne de sevgi.

Ruhum beni terk edeli çok oldu. Aynadaki yabancıya hala alışamadım. Benimseyemedim o pezevengi, içim almadı hiç. O kansız ölmeyi hak ediyor. Onu alt etmek onu tarumar etmek isterdim Siyah’ım. Ancak o aynadaki puşt galip geldi.

Mavi kana bulandı. Mavi’nin yüreği de bedeni de delik deşik. Mavi günahkar hayatını böylesine kan kaybederken nasıl onarabilir? Son damla vücuttayken kılıcı sallayabilmek midir erdem? Yoksa bu savaş yalnız ve safça hayatta kalma içgüdüsü müdür?

Küçük bir çocukken yorganın altında gelecek korkusundan uykuları kaçan Mavi nasıl olurda dağlara, ejderhalara, cinlere, perilere savaş açarken ürkmedi? Mavi neden şeytanın sadık hizmetkarı oldu. Mavi neden Voldemort’un yolunu seçti. Mavi Gryffindorluydu be dostum

Sen şahidimsin biricik dostum sen! Benim bunları yapmayacağımı en iyi bilen sensin. Belki bu sebeple de en çok şaşıran sensindir.

Konuşmanın anlamının kalmadığı zamanlardayız dostum. Artık harfler birleşince kelimeleri, kelimeler de birleşince cümleleri oluşturmuyor. Tüm sözcükler bağımsızlığını ilan etmiş iğne gibi batıyorlar tenime. Beynimi zehirliyorlar, ruhumu parçalıyorlar. Benim aşık olduğum cümleler son tekmeyi vuruyorlar bana dostum.

Zırhsız, kalkansız çıktığım son muharebemde güçten düştüm. Dayadım sırtımı meydanın ortasındaki kayaya. Paramparça olmuş bedenime, kan içindeki ellerime bakıyorum. Gözyaşım kanların içinde kayboluyor. Tüm hayatı yanlışla geçen kulunun bile göz yaşları görünsün istemiyor Allah. Bu sapkının bile onurunu önemsiyor.

Kelle gidiyor dostum. Kelle gidiyor benim güzeller güzeli Siyah’ım…